Αναγνώστες

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Μια... αντίθετη γνώμη

 Μεγάλος ο θόρυβος για τα βιβλία των Θρησκευτικών. Έχει ξεσηκωθεί όλος ο "θρησκευτικός" κόσμος και ζητάει την απόσυρσή τους. Ως εκπαιδευτικός (τριάντα έτη στην πρωτοβάθμια, μάλιστα ασχολήθηκα με τη συγγραφή σχολικών βοηθημάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών) και ως πιστό μέλος της εκκλησίας θέλω να πάρω θέση.
1. Ως προς το γνωστικό περιεχόμενο τα νέα βιβλία είναι πολύ καλύτερα από τα προηγούμενα. Πολλά στοιχεία από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, από την Εκκλησιαστική ιστορία, τη Δογματική και την Λειτουργική προσφέρονται συνδυαστικά και εύληπτα από τα παιδιά στις θεματικές ενότητες.
2. Βρήκα, ιδίως στους φακέλους του Γυμνασίου και του Λυκείου, εξαιρετικά κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας και σύγχρονων αγίων, διανοητών και θεολόγων. Στ' αλήθεια δεν ξέρω αν οι περισσότεροι μαθητές και οι μαθήτριες θα έχουν την ευκαιρία στη ζωή τους να ξαναδιαβάσουν τόσο μεστά και αποκαλυπτικά κείμενα.
3. Η αναφορά στις άλλες θρησκείες θεωρώ πως είναι αρκετά διακριτική. Επίσης είναι αναγκαία σ' έναν κόσμο όπου ο συγχρωτισμός αλλόθρησκων ανθρώπων είναι αναπόφευκτος. Μπορεί να θέλουμε την Ελλάδα μας αμιγώς χριστιανική και μάλιστα ορθόδοξη,όπως ήταν σε μεγάλο βαθμό μέχρι πριν λίγα χρόνια, αλλά δεν μπορούμε να ζούμε με νοσταλγικές αναπολήσεις. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και σ' αυτήν πρέπει να πορευθούμε. 
4. Σίγουρα υπάρχουν σημεία που πρέπει να διορθωθούν. Π.χ. Είναι νομίζω αναγκαία εκτενέστερη αναφορά στο ορθόδοξο δόγμα και ενίσχυση του ομολογιακού χαρακτήρα των βιβλίων. Στη διόρθωση πρέπει να εστιάσουμε όχι στην απόσυρση.
5. Όποιο βιβλίο κι αν έχει στα χέρια του, ο εκπαιδευτικός κάνει τη διαφορά. "'Ο έχω τούτο σοι δίδωμι" και "Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος". Αν ο εκπαιδευτικός έχει βίωμα και γνώση και μεράκι θα εστιάσει στα "ζουμερά" σημεία του μαθήματος. Θα μεταδώσει στους μαθητές του όχι μια γνώση εγκεφαλική, αλλά μια καρδιακή εμπειρία. Κι αυτή θα μιλήσει στις καρδιές των παιδιών.
6. Η ορθόδοξη πίστη δεν φοβάται τη σύγκριση με τα άλλα δόγματα ή με τις άλλες θρησκείες. Όσο ο άπειρος ουρανός φοβάται τη σύγκριση με την ελάχιστη γη, μπορεί να φοβηθεί η πίστη μας τα ανθρώπινα επινοήματα-θρησκείες. Φοβόμαστε όσοι δεν καταλάβαμε πως ο Θεός μιλάει στις καρδιές κι όχι στα μυαλά των ανθρώπων και όσοι θέλουμε να φορέσουμε την πίστη μας σαν "καπέλο" στα παιδιά μας. Έτσι, επειδή εμάς μας αρέσει....
7. Η ορθόδοξη εκκλησία πρέπει να αναλάβει πιο θερμά το κατηχητικό της έργο προς τα παιδιά, τους νέους, τους ωριμότερους, προς όλο το πλήρωμά της. Ο καημός των επισκόπων πρέπει να είναι αυτός και όχι οι πανηγυρικοί εσπερινοί και τα αρχιερατικά συλλείτουργα. Πιο ταπεινά, πιο κοντά στο ποίμνιο. Πιο μεστά κηρύγματα σε γλώσσα απλή, όχι καταγγελτική, αλλά αγαπητική ,με σεβασμό προς όλους. Και το κυριότερο: Χάρη Θεού και αγιότητα, αυτό να βιώνει η εκκλησία, αυτό να εκπέμπει, μ' αυτό να συναρπάζει και να κερδίζει τις καρδιές.
8. Για να μην μιλάμε στον αέρα, παραθέτω τον σύνδεσμο του Υπουργείου Παιδείας. Όποιος θέλει μπορεί να λάβει απευθείας γνώση του θέματος:
Θα ήθελα να διαβάσω τεκμηριωμένα σχόλια. Δεν διεκδικώ το αλάθητο!
 








Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

"Ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται..."

Δεν φημιζόταν για κάποιο προσόν από αυτά που ο κόσμος θεωρεί σπουδαία..., πλούτο, πτυχία, δόξα,  ευγλωττία, κοινωνική προβολή κτλ..Το πέρασμά του από αυτή τη ζωή ήταν απλό και  ταπεινό. Το τέλος του ήταν θριαμβευτικό! Ο πόνος, η μαρτυρική αρρώστια, η υπομονή, η ευχαριστιακή στάση (του ιδίου και της οικογενείας του) φανέρωσαν μια λαμπρή, πεντακάθαρη ψυχή που πέταξε ανάλαφρη στον Πλάστη της, όταν ήρθε η ώρα της. Το σώμα έλιωσε πριν ακόμη νεκρωθεί, αλλά η ψυχή εμεγαλύνθη!
"Ότε κατήλθες προς τον θάνατον η Ζωή η αθάνατος, τότε τον Άδην ενέκρωσας τη αστραπή της θεότητος..."! "Χριστός ανέστη εκ νεκρών..."! Όταν κατά τον ενταφιασμό ακούγονται αυτοί οι θριαμβευτικοί αναστάσιμοι ύμνοι, όταν τη φυσική λύπη του αποχωρισμού έχει υπερνικήσει η βεβαιότητα της αιωνιότητας και η ελπίδα της αναστάσεως - ζωής, ναι...τότε ο κοιμηθείς έδωσε τη δική του μαρτυρία ζωής, τη δική του μαρτυρία αναστάσεως. Κατέβη εις " γην εξ ης ελήφθη" "δεδικαιωμένος"... Γύρισε ο Θεός και τον κοίταξε και τον ευλόγησε και τον εμεγάλυνε, γιατί ο ίδιος είχε ταπεινώσει τον εαυτό του...
Καλόν Παράδεισο, Κωνσταντίνε!



Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Μετέωρα: Εκεί που η γη "τεντώνεται" ν' αγγίξει τον ουρανό.... (2ο μέρος)



Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου
Εγερτήριο κατά βούλησιν και εκκλησιασμός στον Ιερό ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Περπατούμε δίπλα στον ποταμό Ληθαίο για πέντε λεπτά περίπου και στρίβουμε λίγο δεξιά. Αντικρύζουμε ένα κτήριο προφανώς οθωμανικό, το οποίο είναι, όπως διαβάζουμε σε κατατοπιστική επιγραφή, κτήριο λουτρών, το Χαμάμ του Οσμάν Σαχ του 16ου αιώνα. Πρόκειται για δίδυμο Οθωμανικό λουτρό, πιθανότατα κι αυτό χτισμένο σε σχέδια του αρχιτέκτονα Μιμαρ Σινάν.  Μαζί με το τζαμί αποτελούσε μέρος συγκροτήματος κτιρίων, που ίδρυσε ο διοικητής του Σαντζακίου των Τρικάλων Οσμάν Σάχ. Μετά από μετατροπές στην μορφή του κτηρίου, φιλοξενήθηκαν οι φυλακές της πόλης από το 1893 έως το 2006. Πλέον το χαμάμ αναπαλαιώθηκε και είναι επισκέψιμο, ενώ στον πάνω όροφο του κτηρίου στεγάζεται το Μουσείο Τσιτσάνη. Φυσικά δεν προλαβαίνουμε να το επισκεφθούμε.




Στη Θεία Λειτουργία μας κάνει πολλή εντύπωση η τάξη και η ευπρέπεια των εκκλησιαζομένων, ιδιαίτερα κατά την ώρα της Θείας Κοινωνίας.
Μετά την απόλυση μια γρήγορη εξωτερική ματιά στο Κουρσούμ Τζαμί, ή τζαμί του Οσμάν Χαν που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο ναό. Δεν μπορεί να το προσπεράσει κανείς αν αναλογιστεί την αξία και τη φήμη του αρχιτέκτονά του, του Μιμάρ Σινά, του μεγαλύτερου Οθωμανού αρχιτέκτονα, ο οποίος πάρα πολύ επηρεάστηκε από την Αγία Σοφία. Ονομάστηκε έτσι από τον τρούλο του που ήταν ντυμένος με μολύβι. Σήμερα φιλοξενεί ήπιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.


Επιστροφή στο ξενοδοχείο μας και πρωινό. Πρέπει να πούμε πως το πρωινό ήταν ΑΡΙΣΤΟ, πλουσιότατο και νοστιμότατο! Ετοιμάζουμε τις αποσκευές μας, φορτώνουμε και ακριβώς στις 11.15,όπως ήταν προγραμματισμένο, αναχωρούμε για τα Μετέωρα. Καθ΄οδόν διαβάζουμε λίγες πληροφορίες για τα Τρίκαλα, την ιστορία, τα αξιοθέατα, τους σπουδαίους ανθρώπους που γέννησαν κτλ.
Ήδη μπροστά μας προβάλλουν οι βράχοι των Μετεώρων.






Έχουμε ήδη ακούσει για τα Μετέωρα στη χθεσινή μας διαδρομή από Λάρισα προς Τρίκαλα. Ανάμεσα στα Χάσια βορειοανατολικά και τα Αντιχάσια (που ανήκουν στην Πίνδο) δυτικά, εδώ που τελειώνει η Θεσσαλική πεδιάδα, υψώνονται γιγάντιοι βράχοι που δημιουργούν ένα θέαμα μοναδικό ίσως στον κόσμο. Εδώ και χίλια περίπου χρόνια άρχισαν να ασχολούνται οι ιστορικοί και οι γεωλόγοι με τη δημιουργία αυτών των βράχων, διατυπώνοντας διάφορες θεωρίες. Η επικρατέστερη θεωρία είναι του Γερμανού γεωλόγου Philipson ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με την θεωρία του ένας μεγάλος ποταμός είχε τις εκβολές του στην περιοχή αυτή, που για εκατομμύρια χρόνια καλυπτόταν από ένα στενό και βαθύ θαλάσσιο τμήμα. Τα νερά του ποταμού εναποθέτουν στις εκβολές φερτές ύλες και πέτρες και γενικότερα διάφορα υλικά που μεταφέρονταν με τα νερά του από βορειότερα τμήματα της αρχέγονης κεντρικής Ευρώπης. Από τη συσσώρευση των υλικών αυτών σχηματίστηκαν δελτογενείς κώνοι. Πριν από 25-30 εκατομμύρια χρόνια μετά από γεωλογικές μεταβολές που συνέβησαν κατά τη διάρκεια των αιώνων, ανυψώθηκε το κεντρικό τμήμα της σημερινής Ελλάδος και βυθίστηκε η περιοχή της Θεσσαλίας, η οποία αποτέλεσε μία λίμνη. Αργότερα δημιουργήθηκε το άνοιγμα των Τεμπών, με αποτέλεσμα τα νερά να χυθούν στο σημερινό Αιγαίο και να αποκαλυφθεί η θεσσαλική πεδιάδα. Στη διάρκεια των αλπικών πτυχώσεων, αποκόπηκαν οι συμπαγείς όγκοι των «βράχων» από την οροσειρά της Πίνδου που δημιουργήθηκε και με την πάροδο των αιώνων σχηματίσθηκε ανάμεσά τους η κοιλάδα του Πηνειού ποταμού. Με τη συνεχή διάβρωση από τους ανέμους και τις βροχές, καθώς και από άλλες γεωλογικές μεταβολές, οι βράχοι αυτοί στο πέρασμα εκατομμυρίων ετών πήραν την σημερινή τους μορφή.





Στις κοιλότητες των βράχων, στις σχισμές τους και στις κορυφές τους έβρισκαν προστασία οι άνθρωποι της περιοχής από τις επιδρομές διαφόρων κατακτητών και νομάδων. Στους βράχους αυτούς βρήκαν καταφύγιο και αρκετοί τολμηροί ερημίτες και αναχωρητές οι οποίοι αναζητούσαν ψυχική ηρεμία, εσωτερική γαλήνη και με την προσευχή επιδίωκαν την ένωση με τον Θεό.
Στην αρχή οι ασκητές ήταν απομονωμένοι και προσεύχονταν σε μικρά παρεκκλήσια, τα λεγόμενα «προσευχάδια», όχι μόνον για τη δική τους σωτηρία αλλά και για την σωτηρία όλων των ανθρώπων. Η ζωή τους ήταν λιτότατη και η εργασία τους απίστευτα επίπονη.
Το πότε κατοικήθηκαν οι βράχοι δεν είναι γνωστό, σύμφωνα όμως με τις γραφές που υπάρχουν, παρουσιάζεται ο μοναχισμός όταν πλέον είχε οργανωθεί. Σύμφωνα με τους βυζαντινολόγους, οι πρώτοι ασκητές πρέπει να είχαν καταφύγει στους βράχους προς το τέλος τις πρώτης χιλιετίας. Ως πρώτος ασκητής αναφέρεται ο Βαρνάβας περί τα 950-970 μ.Χ., ο οποίος ίδρυσε τη Σκήτη του Αγίου Πνεύματος και ακολούθησε η ίδρυση της Σκήτης της Μεταμορφώσεως από τον Κρητικό μοναχό Ανδρόνικο στις αρχές του 1000 μ.Χ. Κατόπιν ιδρύεται η Σκήτη των Σταγών ή Δούπιανη περί τα 1150-1160 μ.Χ.
Εκτός από τις προαναφερθείσες σκήτες υπήρχαν και άλλες σε διάφορες κοιλότητες γύρω από τον βράχο της Δούπιανης, του Αγίου Πνεύματος και του βράχου της «Σουρλωτής». Στις αρχές του 12ου αιώνα είχε πια συγκροτηθεί στον χώρο των Μετεώρων μικρή ασκητική πολιτεία με κέντρο λατρείας τον ναό της Θεοτόκου που αποτελούσε το «Κυριακό» ή «Πρωτάτο» και ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα και βρίσκεται νότια του βράχου της Δούπιανης. Στον μικρό αυτό ναΐσκο συνέρρεαν από τα ασκητήριά τους για να τελέσουν την κοινή λατρεία προς τον Θεό, να συζητήσουν για τα διάφορα προβλήματα που τους απασχολούσαν και να ζητήσουν την βοήθεια των άλλων ασκητών, για να φέρουν σε πέρας δύσκολες εργασίες.
Μετά από διακόσια περίπου χρόνια, στα μέσα περίπου του 14ου αιώνα (1340-1350 μ.Χ.), ιδρύεται η Ι. Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος από τον όσιο Αθανάσιο, ο οποίος έδωσε στον μεγάλο βράχο «Πλατύ Λίθο» το όνομα Μετέωρο και από τότε όλοι οι βράχοι φέρουν αυτό το όνομα.
Στην συνέχεια έχουμε την δημιουργία πολλών ιερών μονών σε διάστημα 2 αιώνων (14ο – 15ο), περίοδο μεγάλης ακμής του μοναχισμού στα Μετέωρα. Ο αριθμός τους τότε φτάνει τα 24.
 Οι πρώτοι ασκητές αναρριχήθηκαν στους βράχους χρησιμοποιώντας σκαλωσιές που τις στήριζαν σε δοκάρια σφηνωμένα σε τρύπες μέσα στον βράχο. Αργότερα χρησιμοποίησαν τις ανεμόσκαλες και το δίχτυ, μέχρι που στις αρχές του εικοστού αιώνα λαξεύτηκαν οι πρώτες σκάλες.
Με το πέρασμα των χρόνων και κάτω από διάφορες δυσκολίες των καιρών, όπως κατακτήσεις  και λεηλασίες, επιδρομές ληστών κτλ. οδηγήθηκαν πολλές από τις ακμάζουσες Ι. μονές στην εγκατάλειψη και καταστροφή (περίοδος παρακμής μετά τον 17ο αιώνα). Σήμερα συνεχίζουν χωρίς διακοπή την παράδοση της ορθοδοξίας για πάνω από 600 χρόνια οι Ιερές Μονές Μεγάλου Μετεώρου (ή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος), Βαρλαάμ, Αγίου Στεφάνου, Αγίας Τριάδος, Αγίου Νικολάου Αναπαυσά, και η Μονή Ρουσάνου.

Δεξιά μας η Θεόπετρα, τεράστιος επιμήκης βράχος που φιλοξενεί σπηλιές με πολλά ευρήματα νεολιθικής εποχής.


Στην Καλαμπάκα αφήνουμε τέσσερις συνταξιδιώτες μας οι οποίοι θα μεταβούν στη Μονή Ρουσάνου στην οποία εγκαταβιοί  στενή συγγενής τους. Εμείς θα βρεθούμε εκεί στο τέλος της περιήγησής μας και θα ανταμώσουμε ξανά.
Πρώτος προορισμός μας η Μονή Αγίου Στεφάνου. Είναι η ευκολότερα προσβάσιμη Μονή, (ένα μικρό γεφυράκι συνδέει την είσοδο της Μονής με το δρόμο), γι' αυτό και την επισκέπτεται άπειρος κόσμος. Πολλά πούλμαν, πολύ περισσότερα Ι.Χ. δημιουργούν ένα μικρο κομφούζιο. Δίνουμε ραντεβού στην είσοδο-έξοδο και εισερχόμαστε. Η Μονή είναι ιδιαίτερα φροντισμένη. Το Καθολικό της πρόσφατα αγιογραφημένο εξαιρετικά (!!!) από τον Τσοτσώνη. Δεν επιτρέπεται βέβαια η φωτογράφιση. 


Από εξωτερικό τοίχο της Μονής "Τείχος εί των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε"!


Η Μονή του Αγίου Στεφάνου από το σημείο που μας άφησε το λεωφορείο


Όμορφο εκκλησάκι στον περίβολο της Μονής


Η θέα της Καλαμπάκας από τον εξώστη της Μονής του Αγίου Στεφάνου



Εσωτερική αυλή

Κινέζοι, Γιαπωνέζοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, άπειρο πλήθος κινείται στους χώρους της Μονής, φωτογραφίζονται, θαυμάζουν. Μένουμε κι εμείς για λίγο, απολαμβάνουμε τη θέα, θαυμάζουμε τα έργα των ανθρώπων που έγιναν με πολύ κόπο και πολλή επίσης προσευχή και θεϊκή ευλογία και αναχωρούμε στην ώρα μας για την Μονή του Αγίου Νικολάου Αναπαυσά.

*Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε για το Μουσείο-Σκευοφυλάκιο που στεγάζεται στην παλαιά Τράπεζα της Μονής όπου φυλάσσονται πάρα πολλά χειρόγραφα, άμφια, σκεύη κτλ.

Η Μονή του Αγίου Νικολάου

Είναι πολύ κοντά η Μονή. Μας αφήνει το λεωφορείο στη ρίζα του βράχου που το φιλοξενεί. Κι αρχίζει ο ανήφορος -τρεις αδυνατούν να ανεβούν και περιμένουν στο parking των λεωφορείων! Αρκετά κουραστική η ανάβαση, αλλά ο προορισμός δικαιώνει τον κόπο! 

Αφενός η εκπληκτική θέα που προκαλεί δέος, αφετέρου η μοναδικότητα του Καθολικού που είναι αγιογραφημένο από τον περίφημο Θεοφάνη Κρήτα (Στρελίτζα) αφήνουν τον επισκέπτη άφωνο. Η αγιογράφηση του καθολικού της μονής του Αγίου Νικολάου του Αναπαυσά αποτελεί το παλαιότερο επώνυμο έργο του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη και αρχηγέτη της Κρητικής Σχολής. Οι τοιχογραφίες του καθολικού έχουν όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ανεπανάληπτης τέχνης του: ευγένεια, ζωντάνια, χρώματα φωτεινά. Ξεχωρίζουν οι παραστάσεις της "Άκρας Ταπεινώσεως του Κυρίου", της "Δεομένης Παναγίας", του "Ιωνά που βγαίνει από το στόμα του κήτους", της "Λειτουργίας των Αγγέλων" και της "Δευτέρας Παρουσίας". Φαίνεται ότι πρώτη φορά ο Θεοφάνης επεχείρησε και έφτιαξε τόσο μεγάλο έργο. Και το έφτιαξε με εξαιρετική επιτυχία!
Το Μοναστήρι δεν έχει χώρο να απλωθεί, γι' αυτό υψώνεται σε ορόφους!!!
Η κατάβαση είναι κι αυτή κοπιαστική για τα γόνατα και τις γάμπες, αλλά πιο ξεκούραστη για την καρδιά. Επιταχύνει το βήμα μας η πείνα  και η προσδοκία του γεύματος!
Ανεβαίνουμε στο λεωφορείο και κατηφορίζουμε προς το Καστράκι. Είναι περίπου 2 το μεσημέρι. Ώρα για φαγητό. Κοντοστεκόμαστε στα πρώτα ταβερνάκια, αλλά είναι όλα γεμάτα. Είναι δύσκολο και για το λεωφορείο να βρει έναν καλό χώρο στάθμευσης. Πιο κάτω ωστόσο βρίσκουμε τον "Παράδεισο", μεγάλο και μάλλον άδειο εστιατόριο που μπορεί να μας εξυπηρετήσει. Όμορφος ο χώρος και τα φαγητά καλά, χωρίς να έχουμε κάνει κάποια προσυνεννόηση. Έχουμε και αρκετό χρόνο για ξεκούραση.
Στις 4.15 αναχωρούμε για την τελευταία Μονή, την Ιερά Μονή Αγίας Βαρβάρας - Ρουσάνου. Μας περιμένουν γιατί έχουμε εδώ γνωστή φίλη μοναχή, συγχωριανή. Θα μείνουμε και για τον Εσπερινό που για χάρη μας θα τον κάνουν λίγο νωρίτερα. Το λεωφορείο αφήνει τους περισσότερους σ' ένα σημείο του δρόμου ψηλότερα από το Μοναστήρι ώστε να έχουν κατάβαση.


 Κάποιοι λίγοι -επτά τον αριθμό που μας πρόδωσαν τα ποδαράκια μας!!!- θα τύχουμε εξαιρετικής μεταχείρισης. Πηγαίνουμε στην κάτω μεριά του βράχου όπου μας παραλαμβάνει μια μοναχή μ' ένα βανάκι και μας ανεβάζει από πολύ απότομη ανηφόρα στην είσοδο της Μονής. Κατά μεγάλη εξαίρεση και ακόμη μεγαλύτερη εξυπηρέτησή μας, ανεβαίνουμε με το ασανσέρ στον τελευταίο όροφο της μονής όπου βρίσκεται το Καθολικό και ο χώρος υποδοχής των επισκεπτών.Μας περιμένει καφές και κουλουράκι και κέρασμα σοκολατένιο και νεράκι δροσερό!!! Η μοναχή Κ. πολύ-πολύ χαρούμενη μας υποδέχεται, έχει πολλούς γνωστούς στο γκρουπ - και τους στενότερους συγγενείς της. Την ευχαριστούμε θερμά!!!
Ο Εσπερινός στο πολύ κατανυκτικό εκκλησάκι είναι το καλύτερο επισφράγισμα της διήμερης προσκυνηματικής μας εκδρομής.
Κι αυτό το μοναστήρι "ζορισμένο" πάνω σε βράχο λίγων τετραγωνικών μέτρων υψώνεται σε πολλούς ορόφους. Τα πάντα είναι εξαιρετικά τακτοποιημένα. Κάθε τετραγωνικό εκατοστό αξιοποιείται!
Αποχαιρετούμε την πολύ όμορφη αδελφότητα της Αγίας Βαρβάρας και κατηφορίζουμε όλοι προς τη ρίζα του βράχου. Μια τελευταία ματιά στο Μοναστήρι μας γεμίζει δέος!


Επιβιβαζόμαστε για μια ακόμη φορά στο λεωφορείο και κατηφορίζουμε προς την Καλαμπάκα αποχαιρετώντας αυτόν τον συναρπαστικό και μεγαλειώδη, αλλά κυρίως ευλογημένο απ' τον Θεό τόπο! Όσες φορές και να βρεθεί κανείς στα Μετέωρα, θα νιώσει συγκλονισμένος! Δεν είναι τόπος που συνηθίζεται. Είναι τόπος ιερός που σε καλεί να ξεφύγεις από την συνήθη και ίσως χωρίς νόημα ζωή σου και ν' αναζητήσεις  τον Θεό που είναι ολοφάνερος εδώ και το θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα σου!!!!


 Τα δυο μικρά μοναστήρια, Ρουσάνου, αριστερά, και Αγίου Νικολάου, δεξιά στο βάθος.

Η επιστροφή μας είναι σχετικά σιωπηλή. Το προσκύνημα μας έχει επηρεάσει όλους. Κάποια στιγμή ψάλλουμε την Παράκληση στην Παναγία.
Στην απαραίτητη στάση που κάνουμε στα διόδια πριν από τα Τέμπη μια πολύ ευχάριστη συνάντηση -η οποία προέκυψε από συνεννοήσεις του διημέρου. Μας περιμένει μια παρέα από την Χριστιανική Ένωση Γονέων της Λάρισας. Επί κεφαλής ο πολύ γνωστός και αγαπητός σε πολλούς -μάλλον τους περισσότερους- από το γκρουπ κ.Κώστας Αθανασόπουλος, αγέραστος κατά γενικήν ομολογία.


Αισίως διανύουμε και το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής. Ο συνταξιδιώτης μας π.Λουκάς κάνει το πατροπαράδοτο "κλείσιμο" με πολύ καίρια αναφορά στην ευθύνη που έχουμε όλοι μας ως συνειδητοί Χριστιανοί να δουλέψουμε εσωτερικά στην "καρδία" μας. Ας θυμηθούμε τα λόγια του: 

"...Λοιπόν σε λίγο τελειώνει η διήμερη αυτή εκδρομή κατά τη διάρκεια της οποίας είχαμε την ευκαιρία πολλά να δούμε και για πολλά να ακούσουμε. Μονή αγ. Βησσαρίωνος, Πόρτα Παναγιά, Πέτρινο Γεφύρι, Μονή αγ. Στεφάνου, αγ. Νικολάου Αναπαυσά, Μονή Ρουσάνου...Μοναστήρια, εκκλησιές, θαυματουργές εικόνες, φυσικές ομορφιές και τόσα άλλα. Εκείνο όμως που, όπως νομίζω, περισσότερο εντυπωσιάζει τον επισκέπτη της περιοχής αυτής είναι τα Μετέωρα. Ο όγκος, το ύψος, τα μοναστήρια τους. Γη αγία, θεόκτιστος και θεοφρούρητος ιερός τόπος όπου εγκαταβίωσε, κοπίασε, αγίασε χορεία οσίων, ασκητών και μαρτύρων της Μετεωρίτικης Θηβαΐδος.
Τα άγια Μετέωρα πέρα από το γεωλογικό τους ενδιαφέρον, την ιστορία, τους καλλιτεχνικούς θησαυρούς που εμπεριέχουν την πνευματική προσφορά σε όσους ασκήτεψαν ή ασκητεύουν τώρα σε αυτά, νομίζουμε πως αποτελούν και για όλους μας ένα σύμβολο, έναν σταθερό οδοδείκτη, μια διαρκή προτροπή. Καθώς ξεπετάγονται από τα χαμηλά πεδινά κατακόρυφα προς τα πάνω φέροντας στις ράχες ή τις κορυφές τους τα μοναστήρια παρασύρουν και τη δική μας σκέψη και τις δικές μας καρδιές, θυμίζοντάς μας το του Αποστόλου· «τὰ ἄνω ζητεῖτε»… «τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», ή τα λόγια τα οποία υποψιθύριζε ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς πριν την κοίμησή του· «τα επουράνια, τα επουράνια».
Αλλά ενώ τα Μετέωρα ως σημείο και σύμβολο τείνουν φυγοκέντρως προς τα άνω, τον μετεωρολογικό και αστρονομικό ουρανό, η συμβολιζόμενη πραγματικότητα έχει διαφορετική κατεύθυνση. Είναι προς τα κάτω ή μάλλον προς τα έσω. «Σπούδασον εισελθεῖν εἰς τὸ ταμεῖον τὸ ἔνδοθὲν σου, κατά τον άγ. Ισαάκ τον Σύρο, καὶ ὅψει τὸ ταμεῖον τὸ οὐράνιον». Το κέντρο της υπάρξεως, της προσωπικότητάς μας, η καρδία, γίνεται ουρανός όταν καθαριστεί από τα πάθη και γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος. «ὁ οὐρανὸς ἔσωθὲν σου, εἰ καθαρὸς ἔσῃ».
Ανάγκη λοιπόν καθάρσεως και μάλιστα εις βάθος. Η αποχή αμαρτωλών και η επιτέλεση κάποιων καλών πράξεων καλή είναι αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται η κάθαρση στα βαθύτερα επίπεδα της υπάρξεως. Στο επίπεδο των λογισμών και ακόμη βαθύτερα στο επίπεδο της καρδίας, των εν τω βάθει και πολλές φορές ανεπιγνώστων επιθυμιών. Χρειάζεται ριζική θεραπεία και κατά τον Μ. Βασίλειο «ρίζα τῶν διὰ τοῦ σώματος ἐνεργειῶν, τὸ ἐν καρδία βούλευμα» και κατά τον Κύριο «ἐκ … τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βασφημίαι». Γι' αυτό και κατά τον άγ. Μακάριο τον Αιγύπτιο το σπουδαιότερο όπλο του πνευματικού αθλητού και αγωνιστού είναι το να μπει στην πνευματική του καρδιά, εκεί να ξεσηκώσει πόλεμο προς τον διάβολο και με αυταπάρνηση να αντιταχθεί στις φίλαυτες επιθυμίες του και τους λογισμούς του. Εάν, επισημαίνει ο άγιος περιοριζόμενος στο παράδειγμα της πορνείας, μόνο κατά το φαινόμενο φυλάγεις το σώμα σου, εσωτερικά δε μοιχεύεις, μοίχευσες και πόρνευσες με τους λογισμούς σου και τίποτε δεν ωφελήθηκες έχοντας το σώμα μόνο παρθένο. Και ο αγώνας αυτός γίνεται με τη νήψη και την αδιάλειπτη μέσα στην καρδιά προσευχή.
Όμως το σπουδαιότατο αυτό θέμα που αποτελεί το πανεπιστήμιο της πνευματικής ζωής, μια πραγματική πολυτέλεια, προωρισμένη όμως όχι για λίγους αλλά για όλους μας, εφ’ όσον όλοι είμαστε καλεσμένοι στο να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσεως, δεν αποτελεί θέμα του σύντομου επιλόγου της εκδρομής αυτής, γι' αυτό και δεν επεκτεινόμαστε σε αυτό αλλά κλείνουμε με την ευχή, το διήμερο αυτό όχι μόνο να ήταν μια ευχάριστη ανάπαυλα της κουραστικής καθημερινότητας αλλά και να παραμένει στην καρδιά μας ως μια βιωματική, ισχυρή και διαρκής υπενθύμιση και προτροπή του αποστολικού λογίου που ήδη προαναφέραμε· «τὰ ἄνω ζητεῖτε»… «τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς». Ευελπιστούμε στην πραγμάτωσή της.

Με εσωτερική χαρά, γαλήνη και πληρότητα, φθάνουμε στη Θεσσαλονίκη με την ελπίδα και την προσδοκία μιας ακόμη όμορφης και ωφέλιμης εκδρομής!

*Θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσουμε θερμά τον εξαίρετο οδηγό μας, Μιχάλη. Ήταν άψογος από κάθε άποψη!!!

Μετέωρα: Εκεί που η γη "τεντώνεται" ν'αγγίξει τον ουρανό!!!


Από χρόνια είχαμε κατά νουν μια επίσκεψη-προσκύνημα στον αγιασμένο τόπο των Μετεώρων. Πριν από λίγες μέρες αυτή η επιθυμία έγινε πραγματικότητα. To Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου και την Κυριακή 24 πραγματοποιήσαμε διήμερη εκδρομή στην ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων.
Αναχωρήσαμε από τη Θεσσαλονίκη πριν από τις 8 π.μ.. Ψάλλουμε τον Όρθρο της σημερινής εορτής -Σύλληψις του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου- και διά της ΠΑΘΕ  γρήγορα κι ευχάριστα με μια σύντομη στάση έξω από τη Λάρισα φθάνουμε στην Πύλη Τρικάλων, στο Μοναστήρι του Αγίου Βησσαρίωνα (Μονή Δουσίκου). 

*Σύντροφός μας για όλο το διήμερο ένας υπέροχος καιρός! (Ούτε κρυώσαμε, ούτε ιδρώσαμε!!!). Εντυπωσιακά τα τούνελ στον Παντελεήμονα και στα Τέμπη, αλλά ...ό,τι κερδίζουμε σε χρόνο και ευκολία το χάνουμε από ομορφιά. Όλες οι όμορφες περιοχές χάνονται για τους ταξιδιώτες....

Πολύ ιστορικό το Μοναστήρι ιδρυμένο από τον Άγιο Βησσαρίωνα τον προστάτη των Τρικάλων, επίσκοπο Λαρίσης.



Ήταν μια άγια αλλά και από πολλές άλλες απόψεις εξαιρετική φυσιογνωμία. Εκλεγμένος από τον Θεό εκ κοιλίας μητρός αφιερώθηκε ολόψυχα στη μοναχική ζωή από τα 10 του χρόνια. Νεότατος χειροτονήθηκε ιερέας και επίσκοπος Λαρίσης και τοποτηρητής της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών. Αγνός και φιλάνθρωπος εις το έπακρον συκοφαντήθηκε αλλά υπέμεινε αγόγγυστα και "εκαθαρίσθη ως χρυσός εν τω χωνευτηρίω". Για την περιοχή του ήταν κάτι σαν υπουργός κοινωνικών έργων. Ο ίδιος σχεδίαζε και επέβλεπε την κατασκευή γεφυριών για την περαίωση των οποίων έκαμε εράνους για να συγκεντρώσει χρήματα φθάνοντας μέχρι τη Ρουμανία, την Ουγγαρία τη σημερινή Τσεχία κτλ. (Και στα μέρη αυτά είναι πολύ αγαπημένος και λατρεμένος Άγιος, μας λέει ο π.Βησσαρίων). Λίγο αργότερα θα επισκεφθούμε ένα από τα έργα του, το γεφύρι της Πύλης.
Η Μονή είναι άβατη για τις γυναίκες, σύμφωνα με ρητή και πολύ αυστηρή εντολή του Αγίου που συμπεριλαμβάνεται στη διαθήκη του, έτσι εισέρχονται μόνο οι άντρες. Εμείς, οι γυναίκες, μένουμε στον εξωτερικό χώρο όπου υπάρχει κι ένας όμορφος μικρός ναός και περιμένουμε να τελειώσει η ξενάγηση των ανδρών. Βγαίνουν εκστασιασμένοι από την ξενάγηση του πατρός Βησσαρίωνα, του δεύτερου μετά τον Ηγούμενο στη Μονή, και την αρχιτεκτονική και αγιογράφηση του Καθολικού της Μονής. Πρόκειται για κάτι αληθινά μεγαλειώδες και τέλειο. Ένα πανύψηλος αιθέριος και ολόφωτος ναός που τον έχτισε ο ανηψιός του Αγίου Βησσαρίωνα ο Νεόφυτος, επίσκοπος κι αυτός Λαρίσης που επίσης τιμάται ως Άγιος. Οι τοιχογραφίες πεντακάθαρες, ασύλληπτου κάλλους και ακρίβειας φτιαγμένες με την τεχνοτροπία του fresco από τον αγιογράφο Τζώρτζη ολοκληρώθηκαν το 1557 και διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.Το ξυλόγλυπτο τέμπλο εκτείνεται σε μεγάλο ύψος και φιλοτεχνήθηκε το 1767 από επιδέξιους ξυλογλύπτες, που είχαν την καταγωγή τους από το Λινοτόπι της Β. Ηπείρου.








Αριστουργηματικές οι αγιογραφίες του Τζώρτζη!!!!

Ο π.Βησσαρίων βγάζει την λειψανοθήκη με την τίμια κάρα του Αγίου για να προσκυνήσουμε κι εμείς αι εκτός Μονής "παραμείνασαι". 


Η κάρα διατηρείται σε άριστη κατάσταση, η ραφή των οστών του κρανίου σχηματίζει σταυρό και ευωδιάζει, τρία σημάδια της ξεχωριστής αγιότητάς του. Παίρνουμε και ευλογία, (δύο φωτογραφίες του εξωτερικού της Μονής και του εσωτερικού του Καθολικού) κι ένα νοστιμότατο λουκούμι με μούστο και αναχωρούμε, αφού απολαύσουμε την θέα του θεσσαλικού κάμπου από το υψόμετρο των 650 μέτρων στο οποίο βρίσκεται η Μονή.



Η είσοδος της Μονής

Εξωτερική άποψη της Μονής από το κιόσκι


Το εξωτερικό της Μονής Δουσίκου- Αγίου Βησσαρίωνος. Δίπλα στο πρώτο ξύλινο μπαλκονάκι διακρίνεται η εγκατάσταση της τροχαλίας που ανέβαζε το δίχτυ. Ο δρόμος που τώρα φθάνει μέχρι την είσοδο της Μονής διανοίχθηκε μόλις πριν λίγες δεκαετίες. Πολλά τμήματα των εξωτερικών τοίχων έχουν -ανακατασκευασμένα βέβαια- την αρχή τους στην αρχική ανέγερση το 1527 περίπου. Υπήρχαν ελάχιστα ανοίγματα για τον φόβο των ληστρικών και εχθρικών επιδρομών. Σήμερα βέβαια έχουν ανοιχθεί περισσότερα.



H τροχαλία για το δίχτυ

Αναχωρούμε για την Πόρτα Παναγιά. Περνάμε από το χωριό Πύλη το οποίο είναι κεφαλοχώρι με τράπεζες, καταστήματα κτλ. Το διαρρέει ο Πορταϊκός ποταμός. Λίγο πιο έξω είναι ένα μικρό χωριουδάκι η Πόρτα Παναγιά που οι βυζαντινοί το ονόμαζαν Μεγάλαι Πύλαι. Εδώ βρίσκεται ο ναός της Παναγίας, άλλοτε καθολικό της Μονής της Ακατααμαχήτου Θεοτόκου που ιδρύθηκε από τον σεβαστοκράτορα Ιωάννη Άγγελο Κομνηνό το 1283. Από τότε χρονολογείται και ο ναός το μόνο σωζόμενο κτίσμα της μονής. Από το 1843 ο ναός ανήκει στη Μονή του Αγίου Βησσαρίωνα, αλλά λειτουργεί και ως ενοριακός ναός για το μικρό χωριουδάκι. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική σταυρεπίστεγη με πρόσθετο εξωνάρθηκα με δίλοβα ή τρίλοβα παράθυρα και ιδιαίτερο διάκοσμο στην τοιχοποιΐα. Εσωτερικά ο ναός δεν είναι και πολύ φροντισμένος. Φαίνονται τα κατάλοιπα της φωτιάς του 1855 που κατέστρεψε μεγάλο μέρος του διακόσμου.Εντύπωση προκαλούν τα δυο ολόσωμα ψηφιδωτά του Χριστού και της Βρεφοκρατούσας Παναγίας τοποθετημένα αντίστροφα στους πεσσούς του τέμπλου.
Όταν φθάνουμε τελείται μία βάπτιση. Μένουμε στην αυλή και περιμένουμε να τελειώσει για να μπορέσουμε να μπούμε μέσα. Μάλλον ο ναός είναι περιζήτητος για την τέλεση μυστηρίων. Είναι πολύ γραφικός.



Η βόρεια πλευρά του ναού της Παναγίας στην Πύλη, που επονομάζεται Πόρτα-Παναγιά.

Το εσωτερικό του ναού, μάλλον γυμνό


Τα δύο ψηφιδωτά στους πεσσούς του τέμπλου τοποθετημένα αντίστροφα από ό,τι συνήθως.


Ο περίτεχνος τρούλος πάνω από τον εξωνάρθηκα του ναού.

Περιμένουμε να τελειώσει η βάπτιση για να μπούμε στην Πόρτα Παναγιά 
και ακούμε την ξενάγηση.

Γύρω στη μία και μισή αναχωρούμε από την Παναγία και επισκεπτόμαστε το περίφημο γεφύρι της Πύλης, έργο του Αγίου Βησσαρίωνα. Κατασκευάστηκε το 1514 και είναι το δεύτερο σε μέγεθος μονότοξο γεφύρι της Θεσσαλίας με ημικυκλικό τόξο και υλικά κατασκευής τον ασβεστόλιθο και τον ψαμμίτη. Το άνοιγμα του τόξου είναι 29 μέτρα περίπου, το μέγιστο ύψος φθάνει στα 13 μέτρα, το συνολικό μήκος τα 65,67 μέτρα και το πλάτος καταστρώματος τα 2,10 μέτρα. Το γεφύρι έχει αναστηλωθεί το 1968 και το 1983 αλλά και πιο πρόσφατα το 2005 και το 2006 έγιναν εργασίες ανάδειξης.
Το τοπίο είναι πολύ όμορφο. Αυτή την εποχή, πριν αρχίσουν οι βροχές, η κοίτη του Πορταϊκού είναι στεγνή. Ένα γρήγορο ανέβασμα από τους πιο πολλούς, φωτογραφίες και σύντομη αναχώρηση για τη Δρακότρυπα.

Το περίφημο γεφύρι της Πύλης


Η τοποθεσία πανέμορφη!

Παίρνουμε το δρόμο προς Μουζάκι και Καρδίτσα και σε σαράντα λεπτά περίπου φτάνουμε στο εστιατόριο Κεραμαριό στην περιοχή της Δρακότρυπας. Έχουμε κάνει κράτηση και έχουμε συνεννοηθεί για το μενού. Η ταβέρνα είναι μια πολύ φροντισμένη εγκατάσταση, ένα πραγματικό μουσείο φυσικής ιστορίας με πάρα πολλά είδη του ζωικού βασιλείου βαλσαμωμένα και κορμούς δένδρων που ξεφυτρώνουν στην είσοδο και στη μέση του μαγαζιού. Πολύ μεράκι! Τρώμε θαυμάσια κατά τα συμφωνηθέντα. Κάνουμε και τη βόλτα μας στον γύρω χώρο με τα ενοικιαζόμενα σπιτάκια και τα δεκάδες ήμερα ελαφάκια. Φωτογραφίες, κουβεντούλα, καφεδάκι ως τις τέσσερις και μισή περίπου. Κάποιοι θα επιθυμούσαν κι ένα κρεβατάκι για λίγη μεσημβρινή ξεκούραση, αλλά στωικά υπομένουν τη συνέχεια της προσκυνηματικής περιήγησής μας.


Η εντελώς πρωτότυπη είσοδος στην ταβέρνα
Ο κορμός είναι ξερός αλλά το αναρριχώμενο τον "ζωντανεύει".


Στη μέση της ταβέρνας ο κορμός ενός τεράστιου νεκρωμένου πλέον πλάτανου 
με τα ανοιχτά κλαδιά του που αγκαλιάζουν, θαρρείς, και στηρίζουν τη στέγη.


Πανέμορφα μικρά σπιτάκια-ξενώνες φιλοξενούν επισκέπτες 
οι οποίοι μπορούν να κάνουν αγροτουρισμό.


Πλήθος από ελάφια, ήμερα σαν σκυλάκια, κυκλοφορούν στο χώρο.

Ανεβαίνουμε βόρεια, περνάμε έξω από τα Τρίκαλα και παίρνουμε το δρόμο προς την Καλαμπάκα. Στο ύψος περίπου της Θεόπετρας στρίβουμε δυτικά κι ανεβαίνουμε στον Κόζιακα. Σε υψόμετρο 540μ. σε πολύ όμορφο δάσος και με θέα στον όμορφο κάμπο των Τρικάλων βρίσκουμε τη Μονή της Παναγίας Βυτουμά. 




Είναι η ώρα του εσπερινού, αλλά δεν θα μείνουμε να τον παρακολουθήσουμε για να μην αργήσουμε πολύ. Μια μοναχή μας ξεναγεί.Σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις, μία εικόνα της Παναγίας, που βρισκόταν στην Καλαμπάκα, κάποτε έφυγε από τη θέση της. Όλοι τότε ανησύχησαν και ξανοίχθηκαν για την ανεύρεση της. Δοκίμασαν μεγάλη έκπληξη όταν τη βρήκαν στο χώρο, πού είναι σήμερα το Μοναστήρι. Γεμάτοι χαρά την πήραν και την επανατοποθέτησαν στη θέση της. Το φαινόμενο αυτό λέγεται ότι επαναλήφθηκε τρεις φορές. Αυτό παρακίνησε τους παράγοντες και τους χριστιανούς να κτίσουν στην τοποθεσία αυτή Μοναστήρι στο όνομα της Παναγίας. Η αρχή του μοναστηριού χρονολογείται στον 12 αιώνα. Οι τοιχογραφίες του καθολικού είναι εξαιρετικές. Εδώ λειτουργούσε φημισμένη σχολή χειροτεχνίας όπου πολλές κοπέλες της περιοχής έμαθαν την υφαντική, το κέντημα κτλ και απέκτησαν δυνατότητα εργασίας και βιοπορισμού. Κερνιόμαστε καφέ και λουκουμάκι. Δροσιζόμαστε στις δίδυμες βρύσες με νερό από τον Κόζιακα και αποχαιρετούμε τη Μονή. Στο δρόμο προς τα Τρίκαλα ψάλλουμε τον αναστάσιμο Εσπερινό. Αύριο είναι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, της Αγίας Θέκλας και του Αγίου Σιλουανού. 


Όμορφα λουλούδια, όμορφοι άνθρωποι!!!!


Ο τάφος του Μητροπολίτου Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου, μιας εξαιρετικής μορφής!



Δίδυμες κρήνες μας κερνούν πολύ δροσερό και εύγευστο νερό!


Ένα χαριτωμένο εκκλησάκι στην είσοδο της Μονής


Η θέα του κάμπου από τον εξώστη της Μονής Παναγίας Βυτουμά

Φθάνουμε στα Τρίκαλα γύρω στις 7μ.μ.. Πρώτη άριστη εντύπωση: τα αυτοκίνητα σταματούν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί χωρίς εξαίρεση!!! Τακτοποιούμαστε στο Ληθαίον, στο κέντρο της πόλης. Δίπλα του κυλάει ο ομώνυμος ποταμός. Η κοίτη του δημιουργεί ένα όμορφο δροσερό πάρκο που διασχίζει την πόλη. Τα δωμάτιά μας άνετα και καθαρά. Οι πιο πολλοί βγαίνουμε για μια βόλτα στα Τρίκαλα. Σφύζουν από ζωή. Θαρρείς πως όλοι είναι έξω στις πλατείες και στους πεζόδρομους. Τιμούμε τα παγωτά Δωδώνης και ό,τι άλλο ο καθείς επιθυμεί και περπατούμε προς το Βαρούσι, την παλιά συνοικία της πόλης με τα διατηρητέα παλιά παραδοσιακά σπιτάκια της και το βυζαντινό κάστρο με το μεγάλο ρολόι-σύμβολο πια της πόλης. Σε μια από τις πολλές γέφυρες του ποταμού μας καλωσορίζει το άγαλμα του Ασκληπιού, ο οποίος κατά τον Στράβωνα γεννήθηκε στην Τρίκκη: ‘’Έτερος δ'  εστί Ληθαίος ποταμός ο περί Τρίκκην, εφ’ ώ ο Ασκληπιός γεννηθήναι λέγεται’’ (Στράβων XIV 647). Γύρω του οι νεαροί κάνουν skate.



Βαρούσι, στο βάθος το ρολόι φωτισμένο


Το κάστρο και το ρολόι φωτισμένα, λιγοστός εδώ ο κόσμος στο μπαράκι.
Είναι πιο εύκολες οι πεδινές πλατείες από τις ανηφοριές!

Επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Ες αύριον τα σπουδαιότερα... (Συνεχίζεται)

















Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Η θλίψη πρόξενος αγαλλίασης και ελευθερίας!

"Η αμαρτία είναι συνδεδεμένη με την ευχαρίστηση, που σημαίνει ότι αυτός που αμαρτάνει δίνεται στην αμαρτία, αρέσκεται στην όποια αμαρτία. Ακόμη και την ώρα που κανείς θυμώνει και είναι σε άσχημη κατάσταση, έχει μια άγρια χαρά, νιώθει μια ηδονή. Και η ηδονή που προέρχεται από την αμαρτία, την όποια αμαρτία, δεν βγαίνει, αν δεν θλιβεί κανείς.
Το πάτημα των ελαιών λέγεται σύνθλιψη. Συνθλίβονται, πιέζονται  οι ελιές, τα σταφύλια και ό,τι άλλο για να βγει από μέσα το περιεχόμενό τους. Ακόμη και το γάλα για να βγάλει το βούτυρο, θέλει χτύπημα. Έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται να συνθλιβεί, να χτυπηθεί. Εκεί βγαίνει το βούτυρο, το λάδι, εδώ βγαίνει η αμαρτία. Το αποτέλεσμα είναι ότι λυτρώνεται η ψυχή από την αμαρτία, ελευθερώνεται. Και χαίρεται και αγάλλεται η ψυχή, διότι δεν έχει πια το φαρμάκι της αμαρτίας μέσα της".
(Από ομιλία του π.Συμεών Κραγιόπουλου. Συμπληρώνονται αύριο δύο χρόνια από την κοίμησή του).

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Μνήμη Χρυσοστόμου Σμύρνης...και των αποκαρτερησάντων εν τω Παμμικρασιατικώ διωγμώ...


* "Πρωτογνώρισα" τον Ιερομάρτυρα Χρυσόστομο πολύ μικρό παιδάκι, όταν με πήγαιναν οι γονείς μου στο μικροβιολογικό εργαστήριο του μακαρίτη κ.Παπαβασιλείου στην Πλατεία Αγίας Σοφίας. Μπροστά από την οικοδομή όπου βρισκόταν το εργαστήριο, στην Πλατεία, ήταν (και είναι νομίζω) στημένο το άγαλμα του Χρυσοστόμου. Με την παιδική περιέργεια είχα ρωτήσει τους γονείς μου ποιος είναι αυτός ο παππούλης. Μου εξήγησαν. Μου διηγήθηκαν την ιστορία του. Ήταν η πρώτη μου επαφή μ' "εκείνη τη θλίψη τη μεγάλη του 1922" και μ' αυτόν τον γίγαντα Μητροπολίτη που ενώ του δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να φύγει για να σωθεί προτίμησε να μείνει δίπλα στο χειμαζόμενο ποίμνιό του και να υποστεί φριχτό μαρτυρικό τέλος! Όπως και ο Γρηγόριος και ο Αμβρόσιος και ο Προκόπιος και ο Ευθύμιος... Όχι δεν μπορεί το ελληνικό έθνος να ξεχωρίσει από την ορθόδοξη πίστη του. Σ' όλους τους αγώνες του και τα μαρτύριά του το ελληνικό έθνος είχε μπροστάρηδες και πρωτομάρτυρες τους ποιμένες του, τους πνευματικούς του πατέρες. 



Τῇ  αὐτῇ  ἡμέρᾳ,  Κυριακῇ  πρὸ  τῆς  Ὑψώσεως τοῦ  Τιμίου  Σταυροῦ,  μνήμη  τοῦ  ἁγίου  ἱερομάρτυρος Χρυσοστόμου  τοῦ  νέου,  ἐπισκόπου Σμύρνης, μαρτυρήσαντος αὐτόθι ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ἐν ἔτει ͵αϠκβ´ (1922). Ἔτι δὲ καὶ μνήμη τῶν ἐν Μικρασίᾳ καὶ τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἀνατολῇ  μαρτυρησάντων  ἁγίων  ἱεραρχῶν· Γρηγορίου  ἐπισκόπου  Κυδωνιῶν,  Ἀμβροσίου ἐπισκόπου Μοσχονησίων, Προκοπίου ἐπισκόπου Ἰκονίου, καὶ Εὐθυμίου ἐπισκόπου Ζήλων,καὶ  τῶν  σὺν  αὐτοῖς  ὑπὸ  τῶν πολεμίων  ἀναιρεθέντων καὶ τελειωθέντων ἱερέων, καὶ πάντων τῶν ἀπὸ τοῦ  ἱεροῦ κλήρου καὶ τοῦ φιλοχρίστου  στρατοῦ  καὶ  τοῦ πιστοῦ  καὶ  ὀρθοδόξου  λαοῦ  θυμάτων, «ἐκ  τῆς  θλίψεως  τῆς  μεγάλης» ἐκείνης.

Στίχ. Τιθεὶς ψυχὴν Χρυσόστομος ὁμοῦ συμμύσταις,
λαοῦ καὶ στρατοῦ τε ἀπαρχὴ προσηνέχθη.
Πρωτομάρτυς Χρυσόστομος ἀποφράδι ἐτύθη,
συνάθλων πληθύος ἑπομένης τῷ πότμῳ.

Τῇ  αὐτῇ  ἡμέρᾳ,  μνήμην  ἐπιτελοῦμεν  τῶν  ἀναριθμήτων  νεομαρτύρων,  ἀγνώστων  καὶ  ἀφανῶν, ἀνδρῶν, γυναικῶν καὶ παιδίων, ἀποκαρτερησάντων  ἐν  τῷ  Παμμικρασιατικῷ  διωγμῷ  ὑπὲρ  τῆς  ἀμωμήτου  ἡμῶν  πίστεως μαρτυρησάντων. (1918‐1922).


Σε φυλλάδιο που τύπωσε το 1925 (τρία χρόνια μετά την καταστροφή) ο πολεμικός ανταποκριτής Κώστας Μισαηλίδης και το οποίο αναφέρεται στις τελευταίες ημέρες της Σμύρνης, δίνει για το μαρτύριο του Χρυσοστόμου συγκλονιστικές πληροφορίες. Γράφει:
«Λίγο πριν το μεσημέρι της Κυριακής, έβγαλαν το Μητροπολίτη από το φρουραρχείο.
– Να οι δικαστές σου και οι τζελάτηδές σου (δήμιοι), του είπεν ο φρούραρχος συνταγματάρχης Σαλήχ Ζακήμ Εφέντης.
Και τον παρέδωσε στον μαινόμενον όχλο (1500 Τούρκοι) που αποβραδύς ξημερώθηκε εκεί -βαλμένος, από τον Νουρεδίν- να τον προσμένη».
Ο Νουρεντίν απευθύνθηκε στο πλήθος, λέγοντάς τους:Αν καλό σας έκανε τούτος να του το ανταποδώσετε. Αν κακό σας έκανε, κάντε του και εσείς κακό! Εγώ σας παραδίδω τον χιρσίζ ντομούζ (κλεφτογούρουνο)
Σε μια από τις αίθουσες του δικαστηρίου, είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι του υποκόσμου, χαμάληδες και τουρκικά κακοποιά στοιχεία προκειμένου να τον δικάσουν. Μόλις εμφανίστηκε αγέρωχος ο Ιεράρχης, αυτοί άρχισαν να τον προπηλακίζουν, να του τραβούν τα γένια και τα ράσα και να τον φτύνουν. Ενστικτωδώς οι Σμυρνιοί δημογέροντες προσπάθησαν να προστατεύσουν τον Ιεράρχη τους, αλλά οι Τούρκοι τους έδεσαν προκειμένου να δουν το μαρτύριο και τον εξευτελισμό του θρησκευτικού τους ηγέτη.
Το λαϊκό δικαστήριο των εγκληματιών έβγαλε την απόφαση που ήταν: «Να σταυρωθεί… Να σταυρωθεί όπως ο Χριστός τους».
Ο Νουρεντίν διέταξε τον έφεδρο Λοχαγό του τουρκικού στρατού Ρουστέν Μπέη Βάσιτς να εκτελέσει την απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου. Ο Βάσιτς κατεβαίνοντας τα σκαλιά του Διοικητηρίου μαζί με τους τρεις μελλοθανάτους, τον Χρυσόστομο και τους δημογέροντες, δεν προλαβαίνει να βγει στο προαύλιο γιατί ξεπροβάλλει φρενιασμένος ο Νουρεντίν στο κεφαλόσκαλο και τραβώντας το περίστροφό του πυροβολεί τον Χρυσόστομο. Ήταν τέτοια η λύσσα του που το χέρι του έτρεμε από την οργή και αντί να πλήξει τον Χρυσόστομο τραυμάτισε θανάσιμα τον δημογέροντα Κλιμάνογλου.
Με τον πυροβολισμό και την έξοδο του Χρυσοστόμου στο προαύλιο το πλήθος ορμά.
Ο Τουρκικός όχλος, τελώντας σε έξαλλη κατάσταση, παρέλαβε τον Χρυσόστομο. Επιτέθηκε εναντίον του κτυπώντας τον με γροθιές, λοστούς και ξύλα και τον οδήγησαν σε ένα κουρείο, όπου τον ανάγκασαν να φορέσει μια λευκή μπλούζα. Στην συνέχεια, του ξερίζωσαν τη γενειάδα και τον έσυραν στην τουρκική συνοικία, προπηλακίζοντας και πτύνοντάς τον. Εκεί του επεφύλαξαν έναν αργό και βασανιστικό θάνατο: τον μαχαίρωσαν σε πολλά σημεία του σώματος του, εξόρυξαν τους οφθαλμούς του και του έκοψαν τα αυτιά και την μύτη.

Ο Χρυσόστομος αιμόφυρτος, σιωπηρός, περήφανος, χωρίς να ικετεύει και να λυγίζει στον εχθρό, σέρνεται από το πλήθος και αφού σε όλη τη διάρκεια των μαρτυρίων του έλεγε «Κύριε, ελέησόν με», αφήνει την τελευταία του πνοή αναφωνώντας: «Θεέ μου!».

Ένας Τουρκοκρητικός που συμμετείχε στον όχλο, μην αντέχοντας να βλέπει τους εξευτελισμούς και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε ο Χρυστόστομος, τον πυροβόλησε για να δώσει τέλος στο μαρτύριό του.


Ο ακαδημαϊκός καθηγητής Γεώργιος Μυλωνάς, σε ομιλία του επίσημη, στις 14 Δεκεμβρίου 1982, στην Ακαδημία Αθηνών, δίδει την εξής συγκλονιστική μαρτυρία με την οποία και κατακλείει τον λόγο του βαθιά συγκινημένος: (Παρατίθενται αυτούσια τα λόγια του)

«Θα μου επιτρέψετε να τελειώσω την ομιλία μου με μία προσωπική μαρτυρία, που για πρώτη φορά εξομολογούμαι. Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922 μία ομάδα φοιτητών του International College της Σμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιο υπόγειο, σ’ ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης. Σ’ αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποι προωρισμένοι για θάνατο. Τις βραδυνές ώρες φύλακες μ’ επικεφαλής Τουρκοκρήτα παρελάμβανον θύματα που ετυφεκίζοντο. Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ο Τουρκοκρής εκείνος με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή.
– Είσαι δάσκαλος; με ρωτά.
– Αυτήν την τιμή είχα! του απαντώ.
– Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;
– Ναι, του λέγω.
– Γρήγορα μάζεψέ τους και φέρε τους εδώ!
– Ελάτε μαζί μου έξω! λέγω στους συντρόφους μου.
– Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος!
Ποιά ήταν η έκπληξή μας όταν ακούσαμε τον Τουρκο-Κρητικό να λέει:
– Δεν θα σας σκοτώσω, θα σας σώσω. Απόψε θα θανατωθούν όλοι όσοι είναι στο μπουντρούμι, γιατί έφεραν και άλλους που δεν έχουμε χώρο να τους στοιβάξουμε. Θα σας σώσω σήμερα, γιατί ελπίζω αυτό να με βοηθήσει να λησμονήσω μία τρομερή σκηνή που αντίκρυσαν τα μάτια μου, σκηνή στην οποία έλαβα μέρος.
Και συνέχισε:
– Παρακολούθησα το χάλασμα του Δεσπότη σας. Ήμουν μ’ εκείνους που τον τύφλωσαν, που του ‘βγάζαν τα μάτια και αιμόφυρτο, τον έσυραν από τα γένεια και τα μαλλιά στα σοκάκια του Τουρκομαχαλά, τον ξυλοκοπούσαν, τον έβριζαν και τον πετσόκοβαν. Βαθειά εντύπωση μου έκανε και αξέχαστος παραμένει η στάση του. Στα μαρτύρια που τον υπέβαλαν δεν απήντα με φωνές, με παρακλήσεις, με κατάρες. Το πρόσωπό του το κατάχλωμο, το σκεπασμένο με το αίμα των ματιών του, το πρόσωπό του είχε εστραμμένο προς τον Ουρανό και διαρκώς κάτι ψιθύριζε που δεν ηκούετο πέρα από την περιοχή του. Ξέρεις εσύ, δάσκαλε, τι έλεγε;
– Ναι ξέρω, του απήντησα. Έλεγε: "Πάτερ Άγιε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τί ποιούσι".
– Δεν σε καταλαβαίνω, δάσκαλε, μα δεν πειράζει. Από καιρού σε καιρό, όταν μπορούσε, ύψωνε κάπως το δεξί του χέρι και ευλογούσε τους διώκτες του. Κάποιος πατριώτης μου αναγνωρίζει την χειρονομία της ευλογίας, μανιάζει, μανιάζει και με το τρομερό μαχαίρι του κόβει και τα δυο χέρια του Δεσπότη. Εκείνος σωριάστηκε στη ματωμένη γη με στεναγμό που φαινόταν ότι ήταν μάλλον στεναγμός ανακουφίσεως παρά πόνου. Τόσο τον λυπήθηκα τότε που με δυο σφαίρες στο κεφάλι τον αποτελείωσα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Τώρα που σας την είπα ελπίζω πως θα ησυχάσω. Γι’ αυτό σας χάρισα τη ζωή.
– Και που τον έθαψαν; ρώτησα με αγωνία.
– Κανείς δεν ξέρει που έριξαν το κομματιασμένο του κορμί».




Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Λύτρωσέ με από συκοφαντίας ανθρώπων

         Μια πιστή χριστιανή, πριν από μερικά χρόνια, δοκιμάστηκε σκληρά από τα χτυπήματα της ανθρώπινης αδικίας και της εγκαταλείψεως. Εξαιτίας μιας φρικτής συκοφαντίας ο σύζυγός της πήρε τα τέσσερα παιδιά τους και εξαφανίσθηκε. Έπεσε σε φοβερή κατάσταση. Για μέρες είχε να φάει. Κανένας δεν το γνώριζε, κανένας δεν χτύπησε τη  πόρτα της κι όλοι της γύριζαν την πλάτη. Όλοι πίστεψαν σ’ αυτά, που είχε τοιχοκολλήσει σ΄ όλο το δρόμο ο άνδρας της. Είχε  γράψει με μεγάλα γράμματα: «Η γυναίκα μου είναι πόρνη»! Και μερικοί, που θέλησαν να βοηθήσουν, βέβαια, ζήτησαν κι αυτοί ηθικά ανταλλάγματα. Την πίστη της όμως στον Θεό, την προσευχή της με χειμάρρους δακρύων δεν τα εγκατέλειψε ποτέ. Είκοσι μέρες χωρίς τίποτα, μόνο με νερό. Είκοσι μέρες πείνας και εξαθλιώσεως.
Την εικοστή πρώτη ημέρα πήρε μια πέτρα, πήγε μπροστά στα εικονίσματα και είπε στο Χριστό.
-Κύριε, Σύ που αρνήθηκες στο διάβολο να κάνεις τις  πέτρες ψωμιά, κάνε το αυτό αλεύρι για να ζήσω και απάλλαξε με και «λύτρωσέ με από συκοφαντίας ανθρώπων».
Έκανε το σημείο του σταυρού, με τα τρία δάχτυλα και τη χτύπησε. Και –ώ  του θαύματος!-άνοιξε μια τρύπα στην πέτρα και άρχισε να τρέχει αλεύρι! Σαράντα μέρες συνέχεια, από την τρύπα έτρεχε αλεύρι! Η πίστη της δυνάμωσε πιο πολύ, γιγαντώθηκε κυριολεκτικά. Πάλεψε δια της προσευχής και της πίστεως κι έγινε η αποκάλυψις της συκοφαντίας, έλαμψε η αλήθεια και ταπεινωμένοι οι πάντες έπεφταν στα πόδια της για να της ζητήσουν συγνώμη.
Σήμερα ζει με  παιδιά και με εγγόνια στην επαρχία, ευτυχισμένη και τακτοποιημένη. Το πρόσωπό της λάμπει, από τότε, από χαρά και ειρήνη και από τη δύναμη που της χαρίζει η πίστη. Τη δε πέτρα την κρατά ως κειμήλιο και ως φυλαχτό στο εικονοστάσι της!

 Πηγή: Από το βιβλίο Πνευματικές Διαδρομές στους Μακαρισμούς του π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου

Το βρήκα εδώ

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Προσήλθεν αυτώ γονυπετών...

Ευαγγέλιον Κυριακής Ι΄Ματθαίου (Ματθ.ιζ΄14-23)

«Προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾿ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. Καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα».


Πίστη λίγη, ελάχιστη,
όση ο κόκκος του σιναπιού,
για να μετακινήσω ένα βουνό!
Και δεν την έχω....

Προσευχή, που νάχει πόνο,
νάχει κεντήματα ψυχής,
και να ψηλοπετά!
Και δεν την έχω...

Νηστεία, που νάχει στέρηση,
και λίγη πείνα
και οδύνη!
Κι όσο μπορώ την αποφεύγω...

Σ' αυτή την άπιστη τη γενεά, τη διεστραμμένη,
όπου ανήκω χρονικά και οντολογικά,
έχω μια μόνη τελευταία ελπίδα!

Να βρω τον Κύριο, γονυπετούσα
και της ψυχής μου να ζητήσω ίαση!
"Κύριε, ελέησέ με,
εμέ που πίπτω στο ύδωρ και στο πυρ
και κακώς πάσχω!
Ότι ουδείς άλλος θεραπεύσαι με ηδυνήθη..." (Σ.Κ.)